angst en onderwaardering loslaten

 

 

 

 

Iedereen bouwt vanuit zijn jeugd afwijzing op naar zichzelf: een gevoel van 'ik ben waardeloos', 'ik kan het niet aan', 'ik ben zwak en machteloos' of iets dergelijks. Iedereen! Omdat deze diepste overtuiging zo bedreigend is bouwen we onbewust patronen op om dit niet te voelen en te weten (een stuk identiteit en imago). Als door omstandigheden (ziekte, scheiding, verlies etc.) we toch iets gaan voelen van die onderwaardering (gaten in je verdedigingspatronen), doen we er alles aan om dit weer onder het tapijt te vegen: we vluchten nog meer weg in onze bekende patronen (je best doen, boos zijn, je slachtoffer voelen, niks voelen, projecteren, rationaliseren etc.) en verslavingen (en die maken dat je je nog slechter over jezelf gaat voelen). Maar meestal komt er een punt dat de onderwaardering en de angst zich niet meer laten wegzetten, en wat dan? 

Het is belangrijk te beseffen dat het uiteindelijk niet meer dan een negatieve overtuiging is dat we niet zouden voldoen. Hieronder zit onze aangeboren 'ware natuur' zoals de boeddhisten zeggen. We zíjn oké, we deugen, we voldoen, we zijn krachtig, rustig, liefdevol en waardevol. Dit zijn kwaliteiten die je niet hebt maar bént en waar je je weer bewust van wordt als je niet langer wegloopt voor je zelfwijzing maar deze leert kennen en loslaten. Maar het verzet om je zelfafwijzing niet te voelen houdt je in de verstrikking hiervan.

Wat helpt?

 

 

 

home